Papatya falım tuttu..çiçek çikolatayı hak etti. İstanbul karlar altında..
7-8 yaşlarımdaydım. 15 numarada Tulay teyze otururdu. Ona hep hayrandım.
Ankara'da yine kış, yine kar yağıyor. Oğlu Hakan ile beni camın kenarına götürdü.
'Kar yağarken hep yukarı gökyüzüne bakın, sanki yağan karın arasında gökyüzüne yükseldiğinizi hissedersiniz' dedi. Her kar yağdığında, 32 sene geçmesine rağmen onu hatırlarım. Gökyüzüne bakar mutluluk duyarım. Acaba şimdi nerededir? Böylesine ufacık birşey söyleyerek 30 senedir birisinin kalbinde yer ettiğini, her kar yağdığında hatırlandığını biliyor mudur??
Hatırlanmak ne güzel birşey,kimbilir neler yapıyordur o kişi/ler diye bende düşünürüm unutmak ne mümkün ? Sevgiler
YanıtlaSilne kadar etkileyici..Böyle küçük hatıralar veya öğrenilen bilgiler insanın bilinç altına nasıl da yerleşiyor asla unutulmuyor..sevgiler
YanıtlaSilHayat geçiyor, biz geçiyoruz ama küçücük, o an için çok fazla birşey ifade etmeyen anılar hep bizimle kalıyor. Tülay teyze polisti, dünya iyisi eşi de öyle. Şimdi düşündüğümde sanırım 30'lu yaşlardaydılar, bense şu anda 40'ımdayım. Sonra bizim apartmandan taşındılar, tayinleri çıktı. Çok güzel bir kız çocuklarının olduğunu duydum, sevinerek..ardından dünya iyisi eşini bir helikopter kazasında kaybettiğini...ne tuhaf insan beyni, 30 sene sonra aynı hüznü yaşamak ya da bir kar tanesi ile aynı mutluluğu..Umarım güzel bir hayatları vardır şimdi uzaklarda..
YanıtlaSilOhhh Harika... paylaşımın için teşekkürler.
YanıtlaSil